چنه خاره بعد چند سال رفيقا همديگره  پيدا  هكنن

دور هم جمع بباشن فكري بحال شه دل شيدا هكنن

چه قشنگه همكلاسي هاي ديروز مثل اون وقت جووني

وشون  حواس  ره  ورده  دلبر  خوشكلك  مازندروني

هنيشن دورهم و فكر هكنن درس و كتاب ره ياد بيارن

فارسي  و فيزيك  و املاء و حساب  ره  ياد  بيارن

هنيشن با همديگر حرف بزنن ياد بيارن شه كچيكي ره

ياد بيارن روزهاي امتحان و تقلب و دستپاچگي ره

ياد بيارن كه چنه سخت بيه كه تيسابه لينگ مدرسه شيمبي

وارش و ورف درون دوني و چكمه و گالش ره ندينه

ياد بيارن كه چتي راهها همه دور بيه و مدرسه ها كم

بعضي وقتا اته  كاري كردنه هرده ره با هم

ياد بيارن كه چه روزائي بيه روزهاي تابسون

كه اغوز بازي بيه و دكردن شلواره پسون

حيفه كه ياد نيارن شه مدرسه شه همكلاسي شه دبير

زنگهاي تفريح و چوو فلك و آقا مديرره

اسا هركي ره بيني يا عصا بدسته و يا چشم نوينه

آرتروز بيته وجودره نا كه گل وينه نا چينه

اساكه هركدوم ازما ندارمي زور جووني

قدراستي داشتمي يواش يواش بيمه كمرني

اسا كه بورده جووني همه پير بيمي و خسته

گوش هكن حرفاي "گوهر" ونه حرف همش درسه

پس برو مشدي برار آبجي خانم از همديگر جدا نبوشيم

امه وقت خيلي كمه همديگه عاشق بوئيم سوا نبوشيم

+ لینک مطلب +

نوشته شده توسط رضا صدیقی در سه شنبه بیست و سوم بهمن 1386 ساعت