خاستگاه مازندرانی ها

در آوریل 2006 (برابر با فروردین 1385 شمسی و ئرکه ما 1517 مازندرانی)؛ پژوهش جالبی درباره اصالت مازندرانی ها توسط گروهی از متخصصان ژنتیک دانشگاه علوم پزشکی تهران و دپارتمان ژنتیک تکاملی انستیتو ماکس پلانک لایپزیگ آلمان به سرپرستی دکتر ایوان ناسیدزه انجام گردید که گواهی بر قفقازی الاصل بودن نژاد مازندرانی ها بر خلاف سایر ایرانی ها دارد و اثبات می کند که برخلاف زبان مازندرانی (که در گروه زبانهای ایرانی است) مازندرانی ها، به ساير ایرانی ها از جمله فارسي ها (Y Chromosome Analysis) هوموژنوس نيستند، ولی اصیل ترین مردمان ساکن سرزمین ایران (mtDNA Analysis) می باشند.^[۱] بر اساس این گزارش که در نشریه Current Biology منتشر شد، نشان داد که mtDNA افراد نمونه گیری شده (که فرزند آن را از مادر به ارث می برد) به سایر مردمان ساکن در آسیای غربی (از جمله سایر ایرانیان و فارس ها) بیشتر از اروپایی ها نزدیکی دارد.
در این میان، گیلکان (تپوری ها و مازندرانی ها و دیلمی ها و گالشی ها و گیلانی ها) در دسته ای که در آن کرد های کورمانجی قرار داشتند جای گرفتند. (همان، پلات A صفحه 670) همچنین نتایجی از آنالیز رشته کوروموزوم های Y (که از طریق پدر به پسر می رسد) بدست آمد که نشان داد، تک گروه های J2 و R1 به میزان زیادی در مازندرانی ها وجود دارد و جالب آنکه نوع تک گروه J2 بسیار بیشتر از ایرانی ها به قفقازی ها شباهت دارد. به علاوه تک گروه I که به مقدار بسیاری در میان فارس ها و ایرانی ها یافت می شود، در میان مازندرانی ها به هیچ وجه وجود ندارد، و به مقدار کمی در میان قفقازی ها است. (همان، انتهای صفحه 668) همچنین تجزیه و تحلیل MDS به صورت شفاف نشان داد که مازندرانی ها بسیار نزدیک به آذری های جمهوری آذربایجان، ارمنی ها و گرجی ها هستند و ایرانیان مقیم تهران و اصفهان بسیار دورتر از آن ها قرار دارند. (همان، صفحه 669) چنین تفاوت های فاحشی بین رشته های mtDNA و رشته های کوروموزوم Y در دنیا نادر است. ولی هرگاه که نمونه آن دیده شد، زبان و mtDNA به صورت متشابه نفوذ داشته اند، بدانگونه که زبان مازندرانی ها یک زبان ایرانی است. اگرچه تشابهات بسیاری به زبان های رایج در قفقاز (یعنی همان مسقط الراس مازندرانی ها) نسبت به سایر زبانهای ایرانی دارد. ^[۲]

[ویرایش] زبان

مازندرانی، زبان بومی تپوری ها (مازندرانی ها) یعنی ساکنان اصلی استان های مازندران، گلستان، و مناطق شمالی استان های سمنان و تهران می باشد ^[۳]. ساکنان مناطق مختلف آن را به نام های مختلفی می شناسند، به ویژه پس از جدایی استان گلستان در سال 1997 (1376 شمسی و 1508 مازندرانی) مردم آن دیار ترجیحا خود را تبری (تپوری) می شناسند. همچنین در کوهپایه های جنوبی البرز (حومه تهران)، علاوه بر نام مازنیکی (مازندرانی) با نام بومی گیلکی نیز شناخته شده است.
در میان زبان های ایرانی، این زبان بیشترین آثار نوشتاری را در طی سده های دهم تا پانزدهم میلادی، به خود اختصاص داد؛ که با حکومت مستقل و نیمه مستقل اسپهبدان در تبرستان این وضعیت بدست آمده است. کارهای بزرگ و با ارزشی به این زبان نوشته شد که بجز برخی خرده نوشتارهای میان مطالب مرتبط به مازندران در فارسی؛ همگی از بین رفتند. مازندرانی متعلق به گروه زبان های شمال غربی ایرانی بوده و از لحاظ زبان شناختی با فارسی به صورت دوجانبه غیر مفهوم می باشد، اگرچه پس از مدرنیته کردن ایران در ابتدای قرن بیستم میلادی فارسی به میان زبان تپوری ها (مازندرانی ها) نفوذ پیدا کرده ولی مانند برخی دیگر از زبان های ایران، مازندرانی از بین نرفته است.

[ویرایش] پراکندگی جغرافیایی

این مردم در زبان مازندرانی به نام تبری خود را می‌شناسند و به صورت کم یا زیاد در استان‌های گلستان، تهران، سمنان، گیلان (تا رودسر و لنگرود)، اصفهان (در فولاد شهر و شهر اصفهان) و سایر نقاط ایران؛ گسترده شده‌اند.

+ لینک مطلب +

نوشته شده توسط رضا صدیقی در یکشنبه چهارم آذر 1386 ساعت